من مرد تنهای شبم

mardetanhae — Sat, 01 Jul 2006 01:59:29 GMT

مرا بسپار به تنهایی که تنها تر نخواهم شد
دلم از جنس مینا و بدان زیبا نخواهم شد
مرا عاشق نخوان و بیش از این پیشم نمی مانی
کویر تشنه ام هرگز به آب تشنه نخواهم شد
مرا در چاه بینداختی و من در چاه نمی افتم
که سوی من چو می آیی بدان خندان نخواهم شد
مرا با واژهء عشقی به اوج غصه ها بردی و می رفتم
زمین تشنه بودم من بدان سیراب نخواهم شد
مرا تیغ محبّت سر بریدی و سرم دادم
به هر کاری که کردی من بدان نالان نخواهم شد
مرا در رنگ کمرویی ، تو آهنگ سیه روزی
دلت کشتم اگر روزی بدان گریان نخواهم شد
مرا گفتی و می خواندی ، یکی خسته یکی عاشق
شگفتا ، بیش از این خواهی بدان خوارت نخواهم شد
چو کوه بودم اگر در دل به فولادی شبیه بودم
اگر دیدم تو را روزی بدان دریا نخواهم شد
مرا خاک بر زمین کردی و من خاکت نمی افتم
تو گر راهی نیابی من بدان سنگی نخواهم شد
بلندی و نجابت در دلی دیگر همی جویم
تو از دل هم بریدی و منم یارت نخواهم شد ...

mardetanhae — Tue, 27 Jun 2006 05:02:55 GMT

« اين مضحک نيست که خوشبختي آدم در اين باشد که ادم اسم خودش را روي تنه ي درخت بکند؟ آيا اين آدم خيلي خودخواه نيست، و آن آدمهاي ديگر آدم هاي شريف تر و نجيب تري نيستند که ميگذارند بپوسند بي آنکه در يک تار مو، حتي يک تار مو، باقيمانده باشند .»

مرد تنها

mardetanhae — Sun, 25 Jun 2006 04:52:18 GMT

"به نام تك نوازنده تار محبت "

از آن روزي كه پا به عرصه جهان گذاستم هر روز با لطفآنكه مرا به اين كره خاكي آورده چشم باز كردمو هر شب تاريكيهاي ها را با اميد به او به روز روشنتري سپري كردم . در اين گذر روز و شب يك روز در آسمان آبي قلبم تابش گرماي خورشيد عشق را احساس كردم اما همه چيز تمام شد شايد براي هميشه, هنوز باور ندارم .هنوز هيچ چيز را باور ندارم شايد ديگر هيچگاه نتوانم خبر رسان قاصدكهايت باشم . در حالي كه برايت آخرين كلمات را كه خبر از حال كنوني ام مي دهند به رشته تحرير در مي آورم فرسنگها از تو دور هستم . روزي كه با من ودا كردي به خاطر بسپار .روزي كه رفتي تا براي هميشه فراموشم كني .

" هيچگاه از ياد مبر "

خواستم با تو باشم ... تو نخواستي .

خواستم مؤنس و يارت باشم ... تو نخواستي .

خواستم براي هميشه در كنارت باشم ... تو نخواستي .

خواستم همگام و همنفس روزهاي تنها يت باشم ... تو نخواستي .

خواستم پذيراي نگاه مهربانت باشم ... تو نخواستي .

خواستم قلبم را به يادگار تقديم كنم باز تو نخواستي .

نخواستي ... نخواستي ... هيچ كدام را نخواستي .

آرزو داشتم به تمام آرزوهايم دست پيدا كنم افسوس كه فاصله بين شادي و غم به اندازه يك قدو است " افسوس و صد افسوس " .

اما با همه اين احوال اميدوارم به آينده به آينده اي كه شايد روشن باشد و مي انديشم كه بي دليل نامم را مرد تنها نهاده اند .

دلم مي خواهد از ديار كهنه و غم كوچ كنم و عشقت را تا ابد در نهان خانه دل جاويدان نگه دارم .

اميدوارم هميشه همسفر لايقي در سفر زندگي همراه داشته باشي .

اين چند خط فقط به خاطر سبك كردن دلم و گفتن حقايق زندگي ام بود.خوشبختي تو آرزوي من است

مانند روز برايم روشن است كه روزي مقابلت قرار مي گيرم اما اميدوارم هيچ گاه نادم و پشيمان نبينمت .

خداحافظ براي تو چه آسان بود

ولي براي من سر آغاز پريشاني بود

كسي كه بعد خدا براي هميشه تو را مي پرستد .

آرزومند خوشبختيت .

مرد تنها

چندتا حکایت واقعا زیبا

mardetanhae — Sat, 24 Jun 2006 07:28:35 GMT

حكايتي از مرحوم قاضي و روح الله ...

حضرت آيت الله ناصري دولت آباي مي فرمود : استاد ما مرحوم آيت الله حاج شيخ عباس قوچاني وصي مرحوم آيت الله آقا سيد علي قاضي مي فرمود : در نجف اشرف با مرحمو قاضيجلساتي داشتيم و غالبا افراد با هماهنگي وارد جلسه مي شدند و همديگر را هم مي شناختيم . در جلسه ناگهان ديديم سيد جواني وارد شدند ، مرحوم قاضي بحث را قطع كردند و احترام زيادي به اين سيد جوان نمودند وخطاب به او فرموند : آقا سيد روح الله ! در مقابل سلطان جور و دولت ظالم بايد ايستاد ، بايد مقاومت كرد ، بايد با جهل مبارزه كرد . اين در حالي بود كه هنوز زمزمه اي از انقلاب امام نبود . مرحوم قوچاني فرموده بودند كه ما خيلي آن روز تعجب كرديم ، ولي بعد از سالهاي زياد و پس از انقلاب فهميديم كه مرحوم قاضي آروز از چه جهت آن حرفها را زد و نسبت به امام اداي احترام كرد .

ضمنا حضرت امام نيز بسيار از ايشان با تجليل نام مي بردند و مي فرمودند : قاضي كوهي بود از عظمت و مقام توحيد .

حكايت گنجشك كور

حضرت آيت الله ناري دولت آبادي مي فرمودند : مرحمو حاج آقا معين شيرازي فرموده بودند : يك كشاورز براي ايشان تعريف كرده بود :

زماني كه كار كشاورزيمان تمام شد گندمها را پهن كرده بوديم تا هر كس سهم خودش را ببرد در همين موقع كه مشغول استراحت بوديم ، يك زنبور آمد و يك دانه گندم را برد ، دوباره آمد و يك دانه ديگر را برد و چندين بار اين كار را تكرار شد ، تا اينكه ما كنجكاو شديم ببينيم اين زنبور گندمها را كجا مي برد ( با توجه به اين مطلب كه زنبور به گل و شيريني علاقه دارد و نه به گندم ) خلاصه دنبال زنبور رفتيم ، ديديم زنبور گندمها را كنار يك ديوار خرابي كه در آن گنجشك نابينا است مي بردو گنجشك با شنيدن صداي زنبور ، دهانش را باز مي كند و زنبور هم گندم را دهان او مي گذارد .

جناب حجه السلام و المسلمين مرحوم حاج شيخ ميرزا حسين جمالي مي فرمودند : در ايم جواني به همراه چند نفر از دوستان به كوهنوردي رفته بوديم وقتي كه خواستيم كتري آب جوش را برداشته و چاي درست كنم ، دستم به سنگ زير كتري خورد مثل يخ سرد بود ولي سنگهاي ديگر خيلي داغ بودند ، تعجب كردم! ساير رفقا را صدا زدم . جمع شدند و سنگ را ديدند لذا سنگ را شكستيم وقتي سنگ شكافته شد مشاهد كرديم يك "كرمي" در ميان اين سنگ با مقدار كمي خاك زندگي مي كند وبه اين وسيله ، خدايي كه كرم ميان سنگ در آتش غافل نيست آيا از ما غافل است و روزي ما را نمي دهد ؟ هيهات !

به اعماق دريا و در بطن سنگ دهد روزي كرم بي درنگ

رساننده رزق گنجشك كور پديد آورد ظلمت و نار و نور

حكايت كوري كه آيات قر آن را نشان مي داد

حضرت آيت الله العظمي بهجت فرموده بودند : در زمان جواني ما مرد نابينا بود كه قرآن را باز مي كرد و هرآيه اي كه خواستند نشان مي داد و انگشت خود را كنار آيه مورد نظر مي داد ، من در زمان جواني روزي خواستم با اوشوخي كرده باشم و سر به سر او گذارده باشم . گفتم : فلان ايه كجاست ؟ قرآن را باز كرد و انگشت خود را روي آيه گذاشت ! من گفتم : نه اینطور نیست ، اينجا آيه ديگري است . به من گفت : مگر كوري ؟ نمي بيني ؟!

حكايتي از با يزيد بسطامي

نقل كرده است كه روزي سيبي سرخ گرفته بودم و در وي مي نگريستم و گفتم : سيبي لطيف است . در سرش ندا آمد كه " اي بايزيد ! شرم نداري كه نام ما بر ميوه مي نهي؟ " چهل روز نام حق- تعالي- بر دل وي فراموش گردید . گفت : سوگند خوردم كه تا زنده هستم ميوه بسطام نخورم .

mardetanhae — Tue, 20 Jun 2006 05:48:48 GMT

اگه رسم تو دنيا

كه عاشق باشه تنها

مي خوام تنها بمونم

تا يروز بياد آقا

منم ديونه مست

آره عاشق بي دست

دوچشم مهربونت

دلو به زيحت بست

mardetanhae — Sat, 03 Jun 2006 11:56:43 GMT

تنهائي من و

اين شب بي سحر

كاشكي تو بودي و

تنها نمي شدم

در غربت و غم و

در اين همه فراق

در يه كلام بگم

من عاشقت شدم

دستم به دامنت

چشمم به زير پات

اي مهربان من

قربون اون نگات

تنهااي مو ببين

خيلي تنها شدم

از وقتي رفتي تو

ديونه تر شدم

نامه های عاشقانه ؟

mardetanhae — Sun, 21 May 2006 04:23:56 GMT

عزيزم
به من سخت مي گذرد كه تو تب كني . كاش تمام حرارت ها يك جا جمع مي شد و به جاي اين كه ذره اي به اندام تو نزديك شود ، قلب سمج مرا مي سوزانيد با اين كه اين همه مردمان شرير وجود دارند كه كارشان به گمراه كردن معصومين مي گذرد ، آيا تب مقري در آن پيدا نكرد كه به تو حمله برد ؟
از شدت فكر و آلام باطني حس مي كنم دچار يك ضعف و خفگي قلبي شده ام . آه ! يك دفعه آتش مي گرفتم با وجود اين تمام حواسم پيش تو است . چه چيز بيش تر از اين قلب را به مصائب نزديك مي كند كه انسان زود دوست بدارد و زود تسليم بشود . و از اين گذشته كدام بدبختي بزرگتر از اين است كه شخص تو تب داري ، نمي خواهم حرف بزنم ، ولي تب تمام مي شود و بايد بداني در اين مواصلت به كار مهمي كه خيلي ها آرزو داشته اند اقدام كرده اي و تاريخ و آينده به تو نگاه مي كند عاليه ! عاليه جز من و تو كسي در بين نيست . همه جا تاريك همه جا مجهول . به من اجازه بده امشب پيش تو بيايم !

داستان

mardetanhae — Tue, 16 May 2006 04:41:06 GMT

خیابان سنگی

ترافيك سنگيني خيابان را تا چندين كيلومتر بسته بود و فقط موتور سوارها مي توانستن از لا به لاي ترافيك ماشينها بگذرند .

عصر بود ساعت دور و بر هفت , هفت و نيم چون خورشيد هم داشت از پشت كوه به اول خيابان نگاه مي كرد .

جمعيت زيادي وسط خيابان جمع شده بودن مثل اينكه يه جا معركه مي گيرن يه دايره بزرگي آدم بود . ازدحام جمعيتثانيه به ثانيه زيادتر مي شد و ترفيك سنگين تر .

حرفهاي مردي كه دور هم جمع شده بودن حكايت بر اين داشت كه يه پسر تصادف كرده جوري كه يه بچه هم مي تونست تشخيست بده كه اون پسر مرده .

صداي بوق ماشين ها از يك طرف صداي آژير ماشين پليس و آمبولانس از طرف ديگر با داد و غال مردم دست به دست هم داده بودن و صحنه اي مثل قيامت درست كرده بود ...

" تنها چند ساعت قبل همان روز ... "

ساعت هفت بود چون گوينده اخبار راديو بعد از سلام كردن گفت . اما خبري از صبحانه و چاي و پنير و نان نبود ولي با يه خورده توجه مي شود ديد كه يه پسر گوشه اتاق پتو رو سر پاهاش انداخته و زانوهاش و تو بقل گرفته بود و سرش و رو زانوهاش انداخته يا همان چماته كرده بود .

يه دفعه زنگ تلفن بلند مي شه پسر هيچ عكس و العملي از خودش نشون نمي ده . دومين زنگ پسر رو به فكر فرو مي برد نكنه كه خودش باشه . سومين زنگ گفت نه ماههاست كه من اون و نديدم اونم منو فراموش كرده . چهارمين زنگ زده شد و انگار كسي پسر و از ريشه تنهائي بيرون مي كشه و به طرف تلفن مي بره .

در همين حال پنجمين زنگ زده شد ...

گوشي رو بر مي دره ملي باور نمي كنه صداش مثل بيد مي لرزيد با همون صدا گفت : بيتا ... بيتا ... تو هستي ... تو رو به خدا بگو كه بيتاي مني ... بگو

ديگه حرف نمي زد انگار به قول خودش بيتاش از اون طرف گوشي حرف مي زد بعد از چند دقيقه ... .

آخراي حرفشون بود كه گفت : كجا ... خيابان سنگي ... پس چرا نمي ياي پرك سر خيابان زير اون بيد مجنون ... .

چند لحظه سكوت ... .

بعد سر گفت : باشه ... باشه هر كجا كه تو بگي ... اصلا سر كره مريخ خوبه ساعت چند ... .

باز هم سكوت ... .

پسر گفت : عالي ساعت 4 كنار همون دكه روزنامه فروشي راستي دير نكني ... ؟ به اميد ديدار ... قربانت ... نه نه خداحافظی نمي کنم مي ترسم كه تو رو نبینم پس به امید ديدار ......... .

از همون لحظه كه گوشي تلفن رو گذاشت تو بقل دستگاه بلند شد و رفت سراغ لباساش . هر چي تو کمد و کشو داشت بيرون ريخت و دونه دونه هر كدام رو با يكي ديگه مي پوشيد كه به قول خودش " ست بشه " .

تو همين گير و داد بود كه ساعت يازده بار نواخت ... .

دست و پاهش و گم كرده بود رفت سراغ آشپزخانه تا چيزي واسه نهار درست كنه . پنج تا تخم مرغ شكست تا دو تاش تو ظرف افتاد .

تازه موقع خوردننصف نيم رو سوخته بود .

ساعت دو بعد ظهر بود كه پسر بند كفشاش و مي بستچون با خودش قرار گذاشته بود با يه دست گل سر قرار برهپس زود از خونه بيرون آمده بودكه گل خريدن هيچ وقفه اي براي رسيدن سر قرار ايجاد نكنه .

پس داخل يك گلفروشي شد و يه دست گل پر مريم و رز خريد و بيرون امد .

سر خيابان رفت تا سوار تاكسي بشه واسه اولي كه دست تكون داد و ايستاد و سوار شد . چون به راننده گفته بود در بست ...

سر قرار كه رسيد ساعت 3:30 بود دل هواه عجيبي داشت كه نكنه نياد نكنه دروغ باشه نكنه خيال كردم ... . به هر حال هر پنج دقيقه يك بار ساعتش و نگاه مي كرد .

انگار قرار نبود هيچ وقت ساعت چهار بشهاين چند دقيقه مثل سال مي گذشت.

... العان ساعت چهار و ربع بود ولي خبر از بيتا نبود .

ديگه خسته شده بود نمي تونست يه جا وايسه رفت كه خودش به بيتا تلفن بزنه .كنار كيوسك تلفن رفت ولي از اونجا يه چشمش به دكه روزنامه بود و يه چشمش به كيوسك تلفن ... .

حال ديگه نوبتش شده بود رفت داخل كيوسك گوشي رو برداشت كارت رو زد وليموقع شماره گرفتن يادش افتاد كه بيتا اصلا به او شماره نداده چون خد بيتا به اون تلفن زده بود وهر قتم ازششماره مي خواست مي گفت مي تره و يه جوري هم تفره مي رفت .

گوشي رو سر جاش گذاشت و آمد بيرون رفت طرف دكه ديديه نفراونجا ايستاده يه دختر بود .

واي خداي من ... !

دلش هري ريخت زمين .

اشك تو چشاشجم شده بود رفت نزديك دختره ...

پشتش ايستاد و گفت : "بيتا" دختر برگشت و انگار آب سردي روي سر اون ريختن چون او بيتا نبود .

باز اشكاش سرازير شد و بدنه حرف رفت كنار دكه ايستاد .

يه دفعه صدا يكي بلند شد كه :به به آقا هومن چه عجب شارو ما ديدم مي دوني چند وقته گم و گور شدي .

اره اسم پسره همون هومن بود كه منتظر بيتا بود ... .

صدا گفت : منتظر كسي هستي .

هومن گفت : آره

صدا گفت : حتما بيتاي خيالاته آره .

يه دفعه جلو ي چشماي هومن سياهي رفت ويك سيلي زد تو گوشش و گفت : بيتا حقيقت شما هيچ وقت نخواستيد اونو باور كنيد

صدا گفت : ديونه ... احمق ... پسرك خنگ ... نگاري چل شده .

ازهومن جداشد .

هومن به ساعتش نگاه كرد ساعت 5 بعدظهر بود پاهاش ديگه رمق نداشت . با اون كت و شلوار سفيدش رفت تو جوب كه آب نداشت نشست تا منتظر بمونه چون به خودش گفته بود تا اون و نبينه از اونجا تكون نخوره .

باز ساعتش رو نگاه كرد ساعت 6:30 شده بود توي جوب پر شده بود از گلاي مريم و رز پرپر شده .

ديگه توي دسته گل چيزي جز خزه و برگ سبز ديده نمي شد .

با صداي بوق يه ماشين سرش و بلند كرد .

يه ماشين بود كه توش يه پسره واسه يه دختره كه ايستاده بود سر خيابون بوق ميزد .

دختر هم با ناز داش سوار مي شد .

ماشين حركت كرد وقتي از جلوي چشماش گذشت اون ور خيابون نه ... نه... !

باور نمي كرد بلند شد دست گل خالي از گل رو عاقبت تو جوب انداخت و از جوب بيرون اومد و با صداي بلند فرياد زد : بيتا ... بيتا ... .

بيتا هم از اون ور خيابون واسش دست تكون مي داد و مي گفت : وايسا اومدم ... .

هومن ديگه طاقت نداشت بيتا هم ديگه به وسط خيابون رسيده بوديه دفع هومن دويد كه بيتاي زندگيش برسه كه صداي ترمز ماشينها و بوق شون بلند شد و ...

هومن رو تو هوا انداخت و بعد روي كاپوت ماشين افتاد و آهسته آهسته جوري كه خط خونش سر كاپوت بمونه نقش زمين شد .

خيابون بند اومد مردم جمع شدن يه مَرده هي داد ميزد به خداش خودش پريد جلوي ماشين انگار مي خواست خودكشي كنه . يه مرد ديگه مي گفت : اخه نامرد چرا اينقدر با سرعت ميري كه جونه مردم رو بكشي .

خيابون به اون بزرگي بند اومده بود ديگه نه ماشين مي ومد نه مي رفت فقط يه ماشين آمبولانس و با يه ماشين پليس هي با بلندگو مي گفت : برين كنار ... لطفا راه رو باز كنيد.

به هر زوري كه شد به قول خودشون به صحنه حادثه رسوندن .

پليس راننده رو به گوشه اي كشيد و شروع كرد به سؤال پرسيدن كه يه دفع صاحب دكة روزنامه فروشي امد و گفت :

«سرهنگ اين پسره سه, چهار ساعته كه اينجا منتظره انگاري با كسي قرار داشت . قبل از تصادف هم صدا شو مي شنيده كه داد مي زد بيتا ... بيتا انگار واسه همين دويد وسط خيابون ... .»

يه دفعه راننده با صداي بلند گفت :« به خدا اصلا كسي وسط خيابون نبود به خدا نبود ... بيتا چيه آقا بيتا چيه سرهنگ دروغه بابا . اصلا اين پسره ديونه بود . جناب سرهنگ به جون مادرم هيچكي نبود .»

بعد راننده ساكت شد و دستي تو موهاش كشيد وبرگشت طرف ماشين يه دفعه فروشنده روزنامه گفت : « جناب سرهنگ اين آقا راست مي گه هيچكي نه وسط خيابون بود نه اون ور خيابون همين جوري پسر ه پريد وسط خيابون انگار خيالاتي يا ديونه يا يه چيزي تواين مايع ها شده بود ... .»

ولي صداي بوق ماشين ها از يك طرف و صداي آژير آمبولانس . ماشين پليس از طرف ديگه و داد و غال مردم دست به دست هم داده بودن و صحنه اي مثل قيامت درست كرده بودن ... .

mardetanhae — Sun, 14 May 2006 17:40:59 GMT

عزيزم
گمان نمي بردم در اين شب تاريك براي كسي كه اگر او را به هر جاي عالم ببندند وصله ي ناجور عالم است ، كاغذ بنويسيچندين ساعت است چيز مي نويسم . حس مي كنم خونريزي هاي مهمي عن قريب مي خواهد در عالم رخ بدهد . چرا از اين ستاره آتش مي بارد ؟ چرا همه جا به ساحت جنگ مهيبي تبديل يافته است نمي دانم اين خيال از كجا در من قوت يافته است . وقتي كه يك ساعت قبل براي انجام كاري اتفاقا از يك معبر پر جمعيت اين شهر ( لاله زار ) عبور مي كردم دلم مي خواست كور باشم تا شكل و هيكل ناپسند انسان را نبينم . كر باشم . صدايش را نشنوم . يك وجود آشفته و ياغي و فراري از مردم ، مثل من ، وجودي است كه طبيعت بدتر از آن را پرورش نداده است فكر مي كنم با چه چيزي مي توانم زندگي را دوست بدارم : به يك جا دست مي گذارم دستم به شدت مي لرزد . پا مي گذارم . زير پايم زلزله ي شديدي احداث مي شود اگر مدت هاي مديد با من زندگي كرده بودي از حالات يك شاعر تعجب نمي كردي گل كم طاقتي را كه نمي توان به آن دست زد و آن را چيد ، آن گل ، قلب شاعر است چرا مثل يان ابر منقلب نباشم . مثل اين ابر گريه نكنم ؟ چرا مثل اين ابر متلاشي نشوم ؟نه ، نه ! اگر زندگاني براي باور كردن و دوست داشتن است من مدت ها باور كرده ام و دوست داشته ام . مدت ها راست گفته ام و دروغ شنيده ام . حال بس است آن چه بنويسم جز پريشاني چيزي از جبهه ي آن احساس نخواهي كرد . پس خاموش مي شوم دوستار مهجور تو

نامه های عاشقانه

mardetanhae — Sat, 06 May 2006 04:19:42 GMT

از این به بعد یکسری نامه های عاشقانه که در یک دفتر جمع کرده ام را برای شما می گذارم این نامه ها که به درد من که خورد حداقل شما بتوانی از اینها استفاده بکنید

******************************************************************

عزيزم
قلب من رو به تو پرواز مي كند مرا ببخش ! از اين جرم بزرگ كه دوستي است و جنايت ها به مكافات آن رخ مي دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزيزم» خطاب كرده ام ، تعجب نكن . خيلي ها هستند كه با قلبشان مثل آب يا آتش رفتار مي كنند . عارضات زمان ، آن ها را نمي گذارد كه از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ي طبيعي را در خودشان خاموش مي سازند .اما من غير از آن ها و همه ي مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبيعت به من داده ، به قلبم بخشيده ام . و حالا مي خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزواي خود به طرف تو پرتاب كنم و اين خيال مدت ها است كه ذهن مرا تسخير كرده است مي خواهم رنگ سرخي شده ، روي گونه هاي تو جا بگيرم يا رنگ سياهي شده ، روي زلف تو بنشينم من يك كوه نشين غير اهلي ، يك نويسنده ي گمنام هستم كه همه چيز من با ديگران مخالف و تمام ارده ي من با خيال دهقاني تو ، كه بره و مرغ نگاهداري مي كنيد متناسب است بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور اما هيهات كه بخت من و بيگانگي من با دنيا ، اميد نوازش تو را به من نمي دهد ، آن جا در اعماق تاريكي وحشتناك خيال و گذشته است كه من سرنوشت نامساعد خود را تماشا مي كنم دوست كوه نشين تو